Για δεύτερη συνεχόμενη φορά αναβλήθηκε η δίκη για τον βίαιο αποκλεισμό του νόμιμου Μουφτή Κομοτηνής από το τέμενος Τσινάρ. Είκοσι μήνες μετά το επεισόδιο, η ελληνική Δικαιοσύνη παραμένει όμηρη οργανωμένων πιέσεων — και το ερώτημα για το ποιος ασκεί πραγματικά εξουσία σε ένα κομμάτι ελληνικού εδάφους επανέρχεται, πιο επιτακτικό από ποτέ.
Στις 5 Ιουνίου 2026, η υπόθεση για τα έκτροπα στο τέμενος Πλατάνου (Τσινάρ) της Ξάνθης διακόπηκε για δεύτερη συνεχόμενη φορά, ύστερα από νέο αίτημα της υπεράσπισης των κατηγορουμένων. Πρόκειται για την υπόθεση του βίαιου αποκλεισμού και προπηλακισμού του νόμιμου Τοποτηρητή Μουφτή Κομοτηνής, Δρ. Τζιχάτ Χαλήλ, ο οποίος στις 11 Οκτωβρίου 2024 παρεμποδίστηκε —μαζί με τους τότε Τοποτηρητές Μουφτές Ξάνθης και Διδυμοτείχου— να εισέλθει για την προσευχή της Παρασκευής σε τέμενος που βρίσκεται σε ελληνικό έδαφος.
Τα βίντεο υπάρχουν. Οι κατηγορούμενοι είναι γνωστοί. Οι κατηγορίες —παράνομη βία από κοινού και διατάραξη θρησκευτικών συναθροίσεων— είναι σαφείς. Κι όμως, είκοσι μήνες μετά, η υπόθεση δεν έχει εκδικαστεί επί της ουσίας. Αυτό από μόνο του δεν είναι δικονομική λεπτομέρεια· είναι το σύμπτωμα μιας βαθύτερης παθογένειας.
Η δίκη που «δεν γίνεται»: το Τσινάρ ως καθρέφτης
Όπως κατέγραψαν δημοσιεύματα από τον χώρο του δικαστηρίου, η εικόνα έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Ξάνθης ήταν αποκαλυπτική: οργανωμένος πυρήνας υποστηρικτών των κατηγορουμένων, με καθοδήγηση που αποδίδεται στους εγκάθετους ψευτομουφτήδες Ξάνθης και Κομοτηνής, μετέτρεψε για ακόμη μία φορά μια δικαστική διαδικασία σε παράσταση πίεσης. Οι ίδιοι που με διαδοχικά δικονομικά τεχνάσματα μπλοκάρουν την εκδίκαση, φώναζαν συνθήματα περί «δικαιοσύνης».
Το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει: ποιος ελέγχει στην πράξη το τέμενος Τσινάρ; Ένας χώρος λατρείας σε ελληνικό έδαφος λειτούργησε υπό τον de facto έλεγχο ενός μηχανισμού που χρησιμοποίησε βία για να αποκλείσει νόμιμους κρατικούς λειτουργούς. Όταν αυτό συμβαίνει χωρίς συνέπειες, το μήνυμα που εκπέμπεται προς τη μειονότητα και την τοπική κοινωνία είναι ένα: η νομιμότητα μπορεί να καμφθεί.
Το Προξενείο Κομοτηνής: το «κόμμα χωρίς ψηφοδέλτιο»
Πίσω από τα μεμονωμένα επεισόδια υπάρχει μια σταθερή δομή. Σύμφωνα με διαχρονικές καταγγελίες και πλήθος δημοσιευμάτων, το Τουρκικό Γενικό Προξενείο της Κομοτηνής λειτουργεί επί δεκαετίες ως κέντρο πολιτικής επιρροής στη Θράκη: παρεμβαίνει σε εκλογικές διαδικασίες, στηρίζει «φιλοπροξενικούς» υποψηφίους και ασκεί πίεση σε τμήμα της μειονότητας.
Έχουν διατυπωθεί, επίσης, καταγγελίες ότι τηρείται «μαύρη λίστα» ανεπιθύμητων Ελλήνων Μουσουλμάνων —η λεγόμενη «koca capı»— ως εργαλείο κοινωνικού αποκλεισμού. Παράλληλα, αξιοποιείται ένα δίκτυο δομών —ψευτομουφτείες, σύλλογοι όπως η «Τουρκική Ένωση Ξάνθης», νεολαιίστικες οργανώσεις— ως μηχανισμός υβριδικής επιρροής. Ακόμη και πολιτιστικά έθιμα, όπως το Χιντρελέζ, έχουν καταγραφεί να εργαλειοποιούνται στην κατεύθυνση της εθνοτικής ομογενοποίησης.
Σε προεκλογικές περιόδους, μάλιστα, η εξάρτηση γίνεται διακομματική: όπως έχουμε αναδείξει, κανάλια επικοινωνίας με το Προξενείο φέρεται να αναζητούν κόμματα από όλο το φάσμα για να εξασφαλίσουν την ψήφο της μειονότητας. Έτσι το Προξενείο μετατρέπεται de facto σε «εκλέκτορα» — σε κόμμα χωρίς ψηφοδέλτιο.
«Στη Θράκη υπάρχει μουσουλμανική μειονότητα — όχι ‘τουρκική’. Η Συνθήκη της Λωζάννης δεν επιδέχεται πολλαπλών ερμηνειών.»
Οι ψευτομουφτήδες ως μηχανισμός
Το πιο ορατό εργαλείο αυτής της παράλληλης εξουσίας είναι οι «εκλεγμένοι» ψευτομουφτήδες. Ο Μουσταφά Τράμπα, που σύμφωνα με δημοσιεύματα «εκλέχθηκε» ψευτομουφτής Ξάνθης το 2022 με ανάταση χειρός σε τζαμιά —διαδικασία που ουδέποτε αναγνώρισε το ελληνικό κράτος— εμφανίζεται δημοσίως με την αμφίεση και τον τίτλο του Μουφτή, ακόμη και μπροστά σε δικαστήρια, χωρίς ποτέ να διωχθεί για αντιποίηση αρχής (άρ. 175 ΠΚ).
Είναι το ίδιο μοτίβο που η Άγκυρα ουδέποτε θα δεχόταν στο δικό της έδαφος: δεν υπάρχουν «εκλεγμένοι» μουφτήδες στην Κωνσταντινούπολη ή την Ίμβρο. Η Τουρκία επιδιώκει για τη Θράκη ακριβώς ό,τι αρνείται στις δικές της μειονότητες.
Από την επιρροή στο έγκλημα — μια γκρίζα ζώνη
Εδώ χρειάζεται η ακρίβεια που επιβάλλει το δημοσιογραφικό ήθος. Η ανάδειξη, τους τελευταίους μήνες, δικτύων του τουρκικού οργανωμένου εγκλήματος στη Θράκη —με κατασχέσεις βαρέος οπλισμού— θέτει εύλογα ερωτήματα. Οφείλουμε όμως να είμαστε σαφείς: δεν υπάρχει δημοσιευμένο αποδεικτικό υλικό που να συνδέει άμεσα και διοικητικά το Προξενείο με τη διακίνηση οπλισμού.
Αυτό που υπάρχει είναι μια δομική λογική: το περιβάλλον κοινωνικής επιρροής που καλλιεργήθηκε επί δεκαετίες λειτουργεί ως οικοσύστημα μέσα στο οποίο μπορούν να κινηθούν και παράνομα δίκτυα. Η Θράκη είναι η μόνη χερσαία συνοριακή ζώνη Ελλάδας–Τουρκίας. Το ερώτημα δεν είναι κατηγορία· είναι αίτημα έρευνας — ένα αίτημα που η ελληνική πολιτεία αποφεύγει συστηματικά να θέσει ευθέως.
Η ανοχή έχει όνομα: το ελληνικό ΥΠΕΞ
Κύριε Υπουργέ, έχετε πει —ορθώς— ότι «ήρεμα νερά δεν σημαίνει αδράνεια» και ότι «η αδράνεια είναι οπισθοδρόμηση». Έχετε επίσης απαντήσει στην Άγκυρα με σπάνια σαφήνεια ότι η μειονότητα της Θράκης είναι θρησκευτική και ότι η Λωζάννη δεν επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες. Σε αυτό σας στηρίζουμε.
Όμως η σαφήνεια του λόγου στη διπλωματική επικοινωνία πρέπει να συναντά τη σαφήνεια της πράξης στο πεδίο. Όταν ένας ψευτομουφτής παρελαύνει με αμφίεση Μουφτή μπροστά σε δικαστήριο χωρίς συνέπεια· όταν μια υπόθεση βίαιου αποκλεισμού κρατικού λειτουργού αναβάλλεται επί είκοσι μήνες· όταν βουλευτική ερώτηση προς τους αρμόδιους Υπουργούς παραμένει επί μήνες αναπάντητη — τότε τα «ήρεμα νερά» κινδυνεύουν να μεταφραστούν, στο πεδίο, ως ανοχή.
1. Πότε θα εκδικαστεί επί της ουσίας η υπόθεση Τσινάρ;
Τα βίντεο και οι κατηγορούμενοι υπάρχουν. Η δεύτερη συνεχόμενη αναβολή στις 5 Ιουνίου 2026 βαθαίνει την εντύπωση ατιμωρησίας. Η κοινωνία της Θράκης —πλειονότητα και μειονότητα— δικαιούται αποτέλεσμα.
2. Γιατί δεν εφαρμόζεται το άρθρο 175 ΠΚ για την αντιποίηση αρχής;
Η δημόσια εμφάνιση με τον τίτλο και την αμφίεση Μουφτή από πρόσωπο που το κράτος δεν αναγνώρισε ποτέ δεν απαιτεί μακρά έρευνα — απαιτεί παρούσα θεσμική βούληση.
3. Ποιος ελέγχει de facto τους χώρους λατρείας στους οποίους αποκλείστηκαν νόμιμοι λειτουργοί;
Ένα τέμενος σε ελληνικό έδαφος δεν μπορεί να λειτουργεί υπό τον έλεγχο μηχανισμού που χρησιμοποίησε βία κατά κρατικών λειτουργών.
4. Πότε θα απαντηθεί επισήμως η εκκρεμής βουλευτική ερώτηση (Αρ. Πρωτ. 1809/2024);
Η σιωπή των αρμόδιων Υπουργείων δεν είναι ουδετερότητα. Είναι, στην πράξη, στάση.
Το ζήτημα δεν είναι ιδεολογικό· είναι θεσμικό. Στη Θράκη πρέπει να ισχύουν οι νόμοι του ελληνικού κράτους — όχι οι επιθυμίες όσων έχουν μάθει να λειτουργούν με λογικές εκφοβισμού και παρακρατικής επιρροής. Κι αν η απάντηση στο ερώτημα «ποιος κάνει κουμάντο στη Θράκη» δεν είναι, ξεκάθαρα και έμπρακτα, «η Ελλάδα», τότε το πρόβλημα δεν είναι η Άγκυρα. Είναι η δική μας ανοχή. https://thracenews.gr/poios-kanei-koymanto-sti-thraki-k-gerapetriti-i-ellada-i-to-toyrkiko-proxeneio/
