Υπάρχουν ιστορίες στη δημοσιογραφία που δεν ξεκινούν από τα μεγάλα γραφεία, τις αίθουσες σύνταξης και τα βαρύγδουπα βιογραφικά. Ξεκινούν από το πεζοδρόμιο. Από την καθημερινή τριβή με την εφημερίδα, τον αναγνώστη, την πόλη και τον παλμό της ενημέρωσης.
Μια τέτοια ιστορία φέρνει στο φως ο Εθνικός Κήρυκας, μέσα από τη στήλη «Θυμάμαι»: η διαδρομή ενός ανθρώπου που την ημέρα πουλούσε στο Παρίσι τους New York Times ως εφημεριδοπώλης και τα βράδια εργαζόταν ως βοηθός συντάκτη στα γραφεία της ίδιας εφημερίδας.
Είναι από εκείνες τις διαδρομές που θυμίζουν πως η δημοσιογραφία, πριν γίνει επάγγελμα κύρους, είναι πρώτα απ’ όλα επιμονή. Είναι η μυρωδιά του χαρτιού, η αγωνία του φύλλου, η επαφή με την είδηση πριν αυτή φτάσει στο κοινό. Είναι και η βαθιά πίστη ότι η ενημέρωση δεν υπηρετείται μόνο από όσους κάθονται πίσω από ένα γραφείο, αλλά και από εκείνους που τη μεταφέρουν, τη διακινούν, τη ζουν καθημερινά.
Η εικόνα ενός νέου ανθρώπου να πουλάει την ημέρα εφημερίδες στους δρόμους του Παρισιού και το βράδυ να περνά το κατώφλι μιας μεγάλης διεθνούς σύνταξης έχει κάτι σχεδόν κινηματογραφικό. Κυρίως, όμως, έχει κάτι αληθινό: δείχνει ότι οι μεγάλες επαγγελματικές πορείες συχνά δεν ξεκινούν από την κορυφή, αλλά από ταπεινές, δύσκολες και επίμονες αρχές.
Σε μια εποχή που η έντυπη εφημερίδα μοιάζει να υποχωρεί μπροστά στην ταχύτητα της ψηφιακής ενημέρωσης, τέτοιες ιστορίες αποκτούν ιδιαίτερη αξία. Μας θυμίζουν ότι πίσω από κάθε μεγάλο μέσο, πίσω από κάθε ιστορικό τίτλο, υπάρχουν άνθρωποι που ξεκίνησαν από χαμηλά, έμαθαν τη δουλειά στην πράξη και προχώρησαν με κόπο.
Γιατί τελικά η δημοσιογραφία δεν είναι μόνο τα μεγάλα ονόματα και οι μεγάλες υπογραφές. Είναι και οι αθέατες διαδρομές. Οι άνθρωποι που στάθηκαν στην άκρη του δρόμου με μια στοίβα εφημερίδες στο χέρι και βρέθηκαν, με τα χρόνια, μέσα στην καρδιά της ενημέρωσης.
https://thracenews.gr/apo-efimeridopolis-sto-parisi-sta-grafeia-ton-new-york-times/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου