Υπάρχει πάντα μια λεπτομέρεια στην προπαγάνδα που την προδίδει: το σύνθημα. Η αφίσα της κινητοποίησης για τη δίκη του Τεμένους Πλατάνου («Τσινάρ») κλείνει με τη φράση «Hakkaniyet ve Toplumsal Barış İçin» — «Για τη δικαιοσύνη και την κοινωνική ειρήνη». Διαβάστε την, όμως, δίπλα στην ανάρτηση που τη συνόδευε — «Οι δειλοί πεθαίνουν κάθε μέρα… θα δούμε ποιοι θα έρθουν» — και η σκηνοθεσία αποκαλύπτεται μονομιάς: μια απειλή ντυμένη προσευχή.
Η χορογραφία είναι γνώριμη. Μια ποινική υπόθεση — η πρωτόδικη καταδίκη τεσσάρων ατόμων για τη βία και τον προπηλακισμό του αναγνωρισμένου Τοποτηρητή Μουφτή Κομοτηνής, Δρ. Χαλήλ Τζιχάτ, μέσα σε χώρο λατρείας, στις 11 Οκτωβρίου 2024 — μεταμφιέζεται σε «μέλλον των παιδιών μας, των εγγονιών μας».
Από την ατομική ποινική ευθύνη συγκεκριμένων προσώπων, περνάμε με μια κίνηση στη «μοίρα της μειονότητας». Είναι το πάγιο τρικ των εγκάθετων: να κρύβονται πίσω από εκείνους που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν.
Το καστ ολοκληρώθηκε έξω από το Δικαστικό Μέγαρο. Αντί της αυτονόητης αυτοσυγκράτησης μετά από μια καταδικαστική απόφαση, οι πρωτοδίκως καταδικασθέντες έστησαν φιέστα «ηρωοποίησης». Ο Χουσεΐν Μπαλτατζής εμφανίστηκε «πολύ χαρούμενος» μπροστά στις τουρκικές κάμερες· ο Οζάν Αχμέτογλου χαρακτήρισε «προβοκάτσια» τη νόμιμη παρουσία του θεσμικού Μουφτή σε τζαμί· ο Μουράτ Κιοσέ μίλησε για «τίμημα της αντίστασης»· και την παράσταση «ευλόγησε» ο ψευδομουφτής Ξάνθης, Μουσταφά Τράμπα. Όλα δημοσίως δηλωμένα, όλα μπροστά σε κάμερες — γιατί το ζητούμενο δεν ήταν ποτέ η δικαστική έκβαση, αλλά η εικόνα.
Η πιο αποκαλυπτική λέξη βρίσκεται στην πρώτη κιόλας γραμμή της ανάρτησης: «Batı Trakya Türk insanı» — «Τούρκε της Δυτικής Θράκης». Όχι «μουσουλμάνε», όπως ορίζει η Συνθήκη της Λωζάννης. Türk. Όλη η στρατηγική χωράει σε μια προσφώνηση: η συστηματική αντικατάσταση της θρησκευτικής μειονότητας με μια εθνοτική «τουρκική» ταυτότητα που η Λωζάννη ποτέ δεν αναγνώρισε.
Ο πραγματικός στόχος της αφίσας δεν είναι ο «εχθρός»· είναι ο γείτονας που αρνείται να παραταχθεί.
Και μετά έρχεται ο μηχανισμός της πίεσης. «Οι δειλοί πεθαίνουν κάθε μέρα», «θα δούμε ποιοι θα έρθουν»: αυτό δεν απευθύνεται στο ελληνικό κράτος. Απευθύνεται προς τα μέσα — στον μετριοπαθή μουσουλμάνο που θα προτιμούσε να μείνει στο σπίτι του. Είναι ενδοκοινοτική επιτήρηση με όρους ντροπής, εκβιασμός ντυμένος αλληλεγγύη. Διότι το πιο ενοχλητικό για τους σκηνοθέτες δεν είναι η ελληνική Δικαιοσύνη· είναι ο ομόθρησκός τους που δεν θέλει να γίνει κομπάρσος στο σενάριό τους.
Ακόμα και η εικόνα «μιλάει». Μιναρές, Δικαστικό Μέγαρο, ελληνική σημαία και δικαστική σφύρα στο ίδιο κάδρο: το υπονοούμενο είναι «η ελληνική Δικαιοσύνη δικάζει την πίστη μας». Μόνο που το δικαστήριο δεν έκρινε καμία πίστη — έκρινε τη βία μέσα σε χώρο λατρείας. Και το θύμα ήταν, το ξεχνούν επιμελώς, ένας μουσουλμάνος θρησκευτικός λειτουργός: ο ίδιος ο αναγνωρισμένος Μουφτής. Αυτή είναι η λεπτομέρεια που η αφίσα φροντίζει να κόψει εκτός κάδρου.
Δήλωσαν ότι έγραψαν «ιστορία με χρυσά γράμματα». Την έγραψαν — απλώς όχι το κεφάλαιο που νόμιζαν. Η αφίσα λέει «για την κοινωνική ειρήνη». Η ανάρτηση λέει «οι δειλοί πεθαίνουν κάθε μέρα». Ανάμεσα σε αυτές τις δύο γραμμές χωράει ολόκληρη η απόσταση που χωρίζει αυτό που διακηρύσσουν από αυτό που πράττουν.
Π.Β.Π. https://thracenews.gr/etsi-ypokinoyn-ti-meionotita-oi-egkathetoi-toy-proxeneioy-komotinis/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου