Στην πολιτική, καμία παραίτηση δεν είναι απλώς παραίτηση. Και καμία μη παραίτηση δεν είναι απλώς… σύμπτωση.
Η Έφη Αχτσιόγλου, μέσα στη μαζική αποχώρηση στελεχών από τη Νέα Αριστερά, επέλεξε να παραιτηθεί όχι μόνο από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, αλλά και από τη βουλευτική της έδρα. Τη θέση της στη Βουλή κατέλαβε ο Γιάννης Δραγασάκης, ως πρώτος επιλαχών στον Β2 Δυτικό Τομέα Αθηνών. Το γεγονός επιβεβαιώθηκε και κοινοβουλευτικά, με την ορκωμοσία του κ. Δραγασάκη στις 8 Ιουνίου.
Μέχρι εδώ, όλα θεσμικά. Όλα καθαρά. Όλα «αριστερά».
Ή μήπως όχι ακριβώς;
Γιατί το πραγματικό πολιτικό ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος παραιτήθηκε. Είναι και ποιος δεν παραιτήθηκε. Και κυρίως: ποιος θα έμπαινε στη Βουλή αν παραιτούνταν και οι υπόλοιποι;
Εκεί αρχίζει το ενδιαφέρον.
Αν η παραίτηση από τη βουλευτική έδρα ήταν πράξη πολιτικής συνέπειας, γιατί δεν ακολουθήθηκε από όλους όσοι αποχώρησαν; Γιατί δεν παραιτήθηκαν, για παράδειγμα, ο Αλέξης Χαρίτσης, ο Νάσος Ηλιόπουλος, ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, η Θεανώ Φωτίου, η Μερόπη Τζούφη και ο Χουσεΐν Ζεϊμπέκ;
Η απάντηση ίσως να βρίσκεται όχι στους παραιτηθέντες, αλλά στους… επόμενους.
Στη Μεσσηνία, μετά τον Αλέξη Χαρίτση ερχόταν ο Μανώλης Μακάρης. Στην Α’ Αθήνας, μετά τους Ηλιόπουλο και Τζανακόπουλο ακολουθούσαν ο Νίκος Βούτσης και η Τζένη Αρσένη. Στον Νότιο Τομέα, μετά τη Θεανώ Φωτίου ακολουθούσε ο Γιάννης Μουζάλας. Στα Ιωάννινα, μετά τη Μερόπη Τζούφη πρώτος επιλαχών ήταν ο Γιάννης Στέφος και μετά ο Τριαντάφυλλος Αλμπάνης. Στην Ξάνθη, μετά τον Χουσεΐν Ζεϊμπέκ ακολουθούσε ο Στάθης Γιαννακίδης. Η σειρά των υποψηφίων στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές της 25ης Ιουνίου 2023 είχε διαμορφωθεί με λίστα, χωρίς σταυρό προτίμησης.
Και εδώ αρχίζει το πολιτικό παιχνίδι.
Διότι αν παραιτούνταν όλοι, οι έδρες δεν θα πήγαιναν πολιτικά στον ίδιο χώρο. Άλλη θα κατέληγε στον χώρο Κασσελάκη, άλλη στον ΣΥΡΙΖΑ, άλλη στη Νέα Αριστερά, άλλη σε πρόσωπα που κινούνται πιο κοντά στο νέο τσιπρικό περιβάλλον.
Άρα το ερώτημα είναι απλό:
Οι παραιτήσεις έγιναν με βάση την πολιτική αρχή ή με βάση τον επόμενο της λίστας;
Γιατί η Αχτσιόγλου παρέδωσε την έδρα όταν ο επόμενος ήταν ο Δραγασάκης, ενώ άλλοι δεν έκαναν το ίδιο όταν ο επόμενος μπορούσε να είναι πολιτικά «άβολος»;
Κανείς δεν μπορεί να αποδείξει προσυνεννόηση. Και δεν χρειάζεται να αποδοθεί κάτι τέτοιο ως γεγονός. Όμως η πολιτική αριθμητική είναι πεισματάρα. Και οι λίστες, καμιά φορά, μιλούν περισσότερο από τις ανακοινώσεις.
Οι κακές γλώσσες θα έλεγαν πως η ανιδιοτέλεια στην Αριστερά σταματά εκεί όπου αρχίζει ο επόμενος επιλαχών. Οι ακόμα πιο κακές θα ρωτούσαν αν όλα αυτά συζητήθηκαν όχι απλώς πολιτικά, αλλά και… διαΤσιπρικά.
Το βέβαιο είναι ένα: στην υπόθεση της Νέας Αριστεράς δεν είδαμε μόνο αποχωρήσεις. Είδαμε και επιλογές εδρών.
Και τελικά, στην πολιτική, η μεγάλη αλήθεια δεν βρίσκεται πάντα σε αυτόν που φεύγει. Μερικές φορές βρίσκεται σε αυτόν που έρχεται μετά.
Π.Β.Π.
https://thracenews.gr/oi-aristeres-paraitiseis-kai-oi-epomenoi/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου