Όχι, δεν είμαι «τουρκοφάγος»...

*Γράφει ο Παναγιώτης Πεντζουρίδης, Δημοσιογράφος - Εκδότης του Θρακικού Πρακτορείου Ειδήσεων / ThraceNews
Με έχουν αποκαλέσει, κάποιοι, «τουρκοφάγο». Το ακούω και μειδιώ! Γιατί όποιος με γνωρίζει αληθινά, όποιος ξέρει από πού έρχομαι και πώς μεγάλωσα, ξέρει πως δεν υπάρχει χαρακτηρισμός πιο άδικος και πιο μακριά από την πραγματικότητά μου.
Μεγάλωσα στην Ξάνθη. Σε μαχαλάδες. Σε γειτονιές όπου ο τοίχος του ενός ακουμπούσε τον τοίχο του άλλου και ποτέ — μα ποτέ — δεν μας χώρισε τίποτα.
Συμβιώσαμε και συμβιώνουμε ειρηνικά με τους συμπολίτες μου μουσουλμάνους: τους Πομάκους, που αποτελούν και την πλειονότητα· τους τουρκογενείς, που απέμειναν από την ανταλλαγή των πληθυσμών· ακόμη και τους Ρομά.
Ίδιος πόνος. Ίδιες χαρές. Ίδιες αγωνίες. Συνεργασίες, κοινοί στόχοι, κοινά όνειρα. Πρώτα εμείς· ύστερα τα παιδιά μας. Στις γιορτές τους δίναμε ευχές εμείς, στις δικές μας έδιναν ευχές εκείνοι — πάντα από καρδιάς. Όχι από υποχρέωση, όχι από διπλωματική ευγένεια. Από καρδιάς. Και τίποτα δεν μπόρεσε, τίποτα δεν θα μπορέσει, να μας χωρίσει.
Γι’ αυτό επιμένω σε μια διάκριση που πολλοί προσπερνούν ανεύθυνα: η Θράκη δεν είναι «πολυπολιτισμική», όπως λανθασμένα ακούγεται. Είναι διαπολιτισμική. Γιατί εδώ δεν συνωστίζονται δεκάδες αποκομμένοι, ξένοι μεταξύ τους κόσμοι. Εδώ διαβιούν, σε καθημερινή επαφή και αμοιβαίο σεβασμό, δύο μεγάλοι πολιτισμοί: ο χριστιανικός και ο μουσουλμανικός. Δεν ζουν απλώς δίπλα-δίπλα αγνοώντας ο ένας τον άλλον. Ζουν μαζί.
Και όμως. Παρ’ όλη αυτή τη σιωπηλή, αληθινή, δοκιμασμένη από τον χρόνο αρμονία, υπάρχουν εκείνοι που δουλεύουν λυσσαλέα για να τη διαρρήξουν.
Το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής και οι εγκάθετοί του δεν παύουν να επιχειρούν να μετατρέψουν μια κοινότητα συμπολιτών σε εργαλείο ξένης πολιτικής.
Να βαφτίσουν «εθνική» μια μειονότητα που το ίδιο το διεθνές δίκαιο και η Συνθήκη της Λωζάννης ορίζουν ρητά ως θρησκευτική. Να καπηλευτούν τον πόνο, την πίστη και την ταυτότητα ανθρώπων που το μόνο που ζητούν είναι να ζήσουν ήσυχα τη ζωή τους.
Εκεί ξεκινά το πρόβλημα. Κι εκεί βρίσκεται η δική μου διαφοροποίηση.
Στήριξα και στηρίζω την ισοπολιτεία και την ισονομία. Πάλεψα σε κάθε θέση που κατείχα, είτε στο δημοσιογραφικό, είτε στον πολιτικό, είτε και στον κοινωνικό βίο.
Κάθε πολίτης αυτού του τόπου — χριστιανός ή μουσουλμάνος — δικαιούται τα ίδια δικαιώματα, τις ίδιες ευκαιρίες, την ίδια αξιοπρέπεια. Αυτό, για μένα, δεν είναι παραχώρηση ούτε ευγενική χειρονομία. Είναι αυτονόητο. Είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ!
Όμως η ισοπολιτεία δεν ταυτίζεται με την αλυτρωτική προπαγάνδα. Ο σεβασμός στον συμπολίτη δεν σημαίνει ανοχή σε τακτικές που στοχεύουν σε μιαν «άλλη Θράκη». Όταν επιχειρείται να αμφισβητηθεί το ίδιο το Κράτος, οι θεσμοί του και η εδαφική του ακεραιότητα· όταν καλλιεργείται συστηματικά η εικόνα ενός παράλληλου κέντρου εξουσίας που λογοδοτεί αλλού· τότε δεν μιλάμε πια για δικαιώματα. Μιλάμε για ξένη παρέμβαση.
Και η ξένη παρέμβαση δεν βλάπτει μόνο το ελληνικό συμφέρον. Βλάπτει πρώτους και χειρότερους τους ίδιους τους μουσουλμάνους συμπολίτες μου — αυτούς που θέλουν να τους χρησιμοποιήσουν ως προγεφύρωμα, ως πιόνια σε ένα παιχνίδι που δεν είναι δικό τους και δεν τους ωφελεί.
Γι’ αυτό ας είμαστε ξεκάθαροι: δεν γράφω εναντίον των μουσουλμάνων της Θράκης. Δεν γράφω εναντίον της Τουρκίας.
Γράφω για αυτούς και μαζί τους. Γράφω εναντίον εκείνων που θέλουν να σπάσουν αυτό που με τόσο κόπο, με τόση καθημερινή καλή πίστη, χτίσαμε όλοι μαζί επί αιώνες!
Τη Θράκη την αγαπώ όπως είναι: διαπολιτισμική, ειρηνική, δική μας — όλων μας. Και ακριβώς επειδή την αγαπώ έτσι, δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με πείσει ότι η υπεράσπισή της είναι μίσος.
Όχι. Δεν είμαι «τουρκοφάγος». Είμαι Θρακιώτης, γέννημα - θρέμμα, με καταγωγή απο τις Αλησμόνητες Πατρίδες, την πανέμορφη Αδριανούπολη και την Αρχόντισσα Σμύρνη. Και αυτό, για όσους θέλουν πραγματικά να καταλάβουν, τα λέει όλα. https://thracenews.gr/ochi-den-eimai-toyrkofagos/