Ένα ιστορικό δεδομένο για όσους βιάζονται να ξεχάσουν. 13 Ιουνίου 1928: οι καπνεργάτες και οι καπνεργάτριες της Ξάνθης βγαίνουν από τα καπνομάγαζα στους δρόμους — και τους περιμένει η ενέδρα της χωροφυλακής. Η απεργία για το 8ωρο και το «Ταμείο Ασφάλισης Καπνεργατών» πνίγεται στο αίμα.
Τέσσερις νεκροί, δύο χριστιανοί και δύο μουσουλμάνοι: ο Σωκράτης Καραβανάς ή Καράμπελας, ο Ραμαδάν Ογλού Μουσιά, ο Σπύρος Θεοδοσίου και ο Ασάν Μεμέτ. Περίπου διακόσιοι συλλαμβάνονται, κάποιοι «εξαφανίζονται». Και σαν να μην έφτανε το αίμα, η εξουσία διαπόμπευσε τα πτώματα στην πλατεία. Το μνημείο έξω από το Εργατικό Κέντρο Ξάνθης τους κρατά ζωντανούς σχεδόν έναν αιώνα μετά.
Τριάντα έξι μέρες κράτησε εκείνη η απεργία — και πείσμωσε το εργατικό κίνημα αντί να το λυγίσει, τοπικά και πανελλήνια.
Το «δεδομένο», βέβαια, δεν είναι μόνο ιστορικό. Όσα κατακτήθηκαν τότε με αίμα, σήμερα αμφισβητούνται με νομοσχέδια — χωρίς χωροφύλακες στην πλατεία, με υπογραφές στο ΦΕΚ. Το 8ωρο που ζητούσαν οι νεκροί της Ξάνθης, σχεδόν έναν αιώνα μετά, μπαίνει ξανά σε διαπραγμάτευση.
Καμιά φορά τα πιο ενοχλητικά πράγματα για μια εξουσία είναι τα μνημεία που δεν την αφήνουν να ξεχαστεί.
Π.Β.Π. https://thracenews.gr/i-matomeni-tetarti-tis-xanthis/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου