*Γράφει ο Παναγιώτης Πεντζουρίδης, Δημοσιογράφος - Εκδότης του Θρακικού Πρακτορείου Ειδήσεων / ThraceNewsΗ απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Ξάνθης έκλεισε —πρωτοδίκως και με δικαίωμα έφεσης— το κεφάλαιο των τεσσάρων φυσικών αυτουργών του προπηλακισμού του νόμιμου Τοποτηρητή Μουφτή Κομοτηνής στο τέμενος Πλατάνου. Άφησε όμως ανέγγιχτο το βαθύτερο ερώτημα, εκείνο που ποτέ δεν μπήκε στην αίθουσα: ποιος διαμόρφωσε το κλίμα και την «εντολή» που γέννησε την πράξη.
Για όποιον παρακολουθεί επί χρόνια τα μειονοτικά της Θράκης, η απάντηση είναι γνωστή. Πίσω από τα χέρια που έσπρωξαν υπάρχει ένας μηχανισμός: οι μη αναγνωρισμένοι, «εκλεγμένοι» μουφτήδες —οι ψευτομουφτήδες— που εμφανίζονται ως νόμιμοι θρησκευτικοί ηγέτες, παραπλανούν μερίδα των μουσουλμάνων της Ξάνθης και της Κομοτηνής και τους στρέφουν εναντίον των μουφτήδων που αναγνωρίζει το ελληνικό κράτος.
Ας είμαστε, ωστόσο, ακριβείς — γιατί η κριτική πρέπει να πέφτει στο σωστό σημείο. Η έδρα δεν «παρέλειψε» να εξετάσει την ηθική αυτουργία· δεν είχε τη δυνατότητα. Το δικαστήριο δικάζει την πράξη και τα πρόσωπα που του φέρνει η κατηγορία. Η ηθική αυτουργία (άρθρο 46 ΠΚ) προϋποθέτει χωριστή δίωξη και απόδειξη ότι κάποιος προκάλεσε με πρόθεση στον φυσικό αυτουργό την απόφαση της συγκεκριμένης πράξης. Κανείς δεν έφερε αυτή την κατηγορία στο ακροατήριο της Ξάνθης. Το κενό, επομένως, δεν είναι της έδρας — είναι της διωκτικής πολιτικής.
Και εδώ φτάνουμε στο πραγματικό, ανοιχτό ζήτημα: την αντιποίηση αρχής. Ο Ποινικός Κώδικας (άρθρο 175) δεν τιμωρεί μόνο όποιον σφετερίζεται δημόσια υπηρεσία· ρητά καταλαμβάνει και την αντιποίηση άσκησης υπηρεσίας λειτουργού γνωστής στην Ελλάδα θρησκείας. Η διάταξη, δηλαδή, υπάρχει και είναι στη διάθεση της Δικαιοσύνης.
Θα αντιτείνει κανείς —και ορθώς— ότι αυτή ήταν η οδός που ακολουθήθηκε τη δεκαετία του '90 και οδήγησε την Ελλάδα σε καταδίκη στο Στρασβούργο. Πράγματι. Στις υποθέσεις Serif και Agga το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ότι η ποινικοποίηση κάποιου επειδή λειτουργεί ως θρησκευτικός ηγέτης ανθρώπων που τον ακολουθούν εκουσίως παραβιάζει το άρθρο 9 της ΕΣΔΑ. Αυτό είναι αλήθεια και οφείλουμε να το λέμε καθαρά.
Όμως το ίδιο Δικαστήριο άφησε σκοπίμως αναπάντητο το νομικό καθεστώς των ιδιωτών μουφτήδων. Και η διαχωριστική γραμμή που χαράζει η νομολογία είναι σαφής: άλλο να ηγείσαι προσευχής ή να σε αποκαλούν μουφτή όσοι σε ακολουθούν, κι άλλο να ασκείς τις κρατικές, δικαιοδοτικές αρμοδιότητες του θεσμικού μουφτή. Ο μουφτής στην Ελλάδα δεν είναι απλός ιμάμης· είναι κρατικό όργανο με συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Όποιος σφετερίζεται αυτές τις αρμοδιότητες —όχι τον τίτλο, τις αρμοδιότητες— δεν καλύπτεται από την προστασία του άρθρου 9. Εκεί, και μόνον εκεί, στέκει βάσιμα η αντιποίηση.
Δεν είναι, λοιπόν, χωρίς σημασία η εικόνα ψευτομουφτήδων που εμφανίζονται «με αμφίεση Μουφτή» μέσα σε ελληνική δικαστική αίθουσα. Από μόνη της δεν συνιστά αυτόφωρο αδίκημα που καταδικάζεται επιτόπου, και θα ήταν νομικά επισφαλές να εκληφθεί έτσι. Αποτυπώνει όμως ανάγλυφα τον πυρήνα του προβλήματος: τη δημόσια, οργανωμένη οικειοποίηση ενός θεσμικού ρόλου, μπροστά στα μάτια της ίδιας της Πολιτείας.
Το συμπέρασμα είναι ένα. Η καταδίκη των τεσσάρων είναι μια δικαίωση, έστω και «στα μαλακά». Όσο όμως η Πολιτεία αφήνει αδίωκτο τον πυρήνα —την αντιποίηση των αρμοδιοτήτων των νόμιμων μουφτήδων από τους μη αναγνωρισμένους— θα συνεχίσουμε να βλέπουμε προπηλακισμούς και επεισόδια. Χρειάζεται εισαγγελική βούληση να δοκιμαστεί η οδός της αντιποίησης των αρμοδιοτήτων, με στέρεες αποδείξεις και με πλήρη σεβασμό στη νομολογία της ΕΣΔΑ. Γιατί το κράτος οφείλει προστασία στους θρησκευτικούς λειτουργούς που το ίδιο αναγνωρίζει — και η προστασία αυτή δεν εξαντλείται στην τιμωρία των εκτελεστών. https://thracenews.gr/to-erotima-poy-den-mpike-stin-aithoysa-ithiki-aytoyrgia-pseytomoyftides-kai-antipoiisi-archis/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου