Υπάρχει μια αριθμητική που δεν βγαίνει — και όταν η αριθμητική δεν βγαίνει σε ένα νομοσχέδιο, συνήθως κάτι άλλο μπαίνει στη θέση της.
Η αφορμή δόθηκε από την ίδια την κυβέρνηση. Με ρύθμιση στο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, ο τρόπος υπολογισμού των αποδοχών του ανώτερου κλήρου συνδέεται πλέον ευθέως με τον μισθό του γενικού γραμματέα υπουργείου, που αγγίζει τα 5.191 ευρώ μικτά. Έτσι, ο μητροπολίτης που έως τώρα έπαιρνε από 2.400 έως 2.475 ευρώ μικτά, εκτοξεύεται στα 4.671,90 ευρώ. Αύξηση που, ανάλογα με την κατηγορία, αγγίζει το 95%. Με απλά λόγια: σχεδόν διπλασιασμός.
Και ποιο ήταν το δημόσιο επιχείρημα; Ο Μουφτής. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι δυσκολεύεται να δεχτεί πως ο μισθός του μητροπολίτη, που διοικεί μια μεγάλη μητρόπολη, θα είναι σημαντικά χαμηλότερος από τον μισθό του Μουφτή. Το επιχείρημα της δικαιοσύνης, λοιπόν, στήθηκε πάνω σε μια σύγκριση. Ας την κάνουμε, λοιπόν, αυτή τη σύγκριση μέχρι τέλους.
Οι τρεις μουφτήδες της Θράκης — Ξάνθης, Κομοτηνής και Διδυμοτείχου — πληρώνονται από το υπουργείο Παιδείας, κατέχουν θέση και βαθμό Προϊσταμένου Γενικής Διεύθυνσης του Δημοσίου, και οι αποδοχές τους κυμαίνονται μεταξύ 2.500 και 3.000 ευρώ μικτά τον μήνα. Αν, λοιπόν, η «αδικία» που έπρεπε να διορθωθεί ήταν ότι ο μητροπολίτης (2.400 €) έπαιρνε λίγο λιγότερα από τον μουφτή (έως 3.000 €), τότε μια διορθωτική κίνηση των 100 έως 600 ευρώ θα αρκούσε για να αποκατασταθεί η ισορροπία.
Αντ' αυτού, η ρύθμιση δεν φέρνει τον μητροπολίτη στο ύψος του μουφτή. Τον ανεβάζει κατά περίπου 1.700 ευρώ πάνω από τον ίδιο τον μουφτή που υποτίθεται ότι αποτελούσε το μέτρο σύγκρισης. Εδώ ακριβώς το επιχείρημα καταρρέει μέσα στα ίδια του τα νούμερα: ο Μουφτής χρησιμοποιήθηκε ως ρητορική αφορμή, όχι ως μηχανισμός υπολογισμού. Το ποσό δεν προκύπτει από τη σύγκριση με εκείνον — προκύπτει από μια εντελώς διαφορετική βάση, τη διοικητική αντιστοίχιση με γενικό γραμματέα. Η επίκληση του μουφτή ήταν το πρόσχημα· ο γενικός γραμματέας ήταν το ταμείο.
Και κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση ο τρίτος πρωταγωνιστής: ο λαός. Την ίδια στιγμή που ο ανώτερος κλήρος βλέπει τις αποδοχές του να διπλασιάζονται, η κυβέρνηση εξηγεί στους πολίτες ότι η επιστροφή του 13ου και 14ου μισθού «δεν είναι αυτή τη στιγμή στους σκοπούς της». Ο πληθωρισμός εξακολουθεί να ροκανίζει τους πραγματικούς μισθούς και τις συντάξεις. Σε αυτό το φόντο, μια αύξηση 95% σε μια συγκεκριμένη κατηγορία δεν είναι δημοσιονομικό αλλά καθαρά συμβολικό γεγονός — και στη δημοκρατία, όπως σημείωσε και βουλευτής της αντιπολίτευσης, οι συμβολισμοί έχουν σημασία. Εκπέμπουν μήνυμα για το ποιες προτεραιότητες αναγνωρίζονται και ποιες όχι.
Από τη δική της πλευρά, η κυβερνητική και εκκλησιαστική ανάγνωση επιμένει ότι δεν πρόκειται για «εξίσωση με τον μουφτή» αλλά για ευρύτερη θεσμική εξομοίωση με τη διοικητική ιεραρχία του κράτους, και ότι ο μισθός σε πολλές μικρές μητροπόλεις καλύπτει και λειτουργικές ανάγκες και κοινωνικό έργο. Είναι ένα επιχείρημα που ακούγεται — με την προϋπόθεση ότι η αντιστοίχιση μητροπολίτη και γενικού γραμματέα είναι αυτονόητη. Δεν είναι. Είναι πολιτική επιλογή. Και τη στιγμή που η ίδια η κυβέρνηση διάλεξε να επικαλεστεί τον μουφτή, δικαίως κρίνεται με βάση το δικό της μέτρο.
Μένει το πολιτικό ερώτημα, και είναι το πιο ενοχλητικό από όλα. Μια κυβέρνηση δεν επωμίζεται αλόγιστα ένα κόστος αντίδρασης σε περίοδο ακρίβειας, εκτός αν υπολογίζει κάποιο αντιστάθμισμα. Ποιο είναι αυτό; Τι περιμένει να εισπράξει από τον θεσμό που ευνοεί; Αν η αναντιστοιχία ανάμεσα στους αντιδρώντες πολίτες και στους ωφελημένους είναι τόσο μεγάλη, με τι ακριβώς υπολογίζει η εξουσία να την καλύψει — και ποιος καλείται, στην πράξη, να της επιστρέψει το αντίτιμο;
Δεν χρειάζεται να απαντήσει κανείς με βεβαιότητα. Αρκεί που το ερώτημα στέκει μόνο του, πάνω σε νούμερα που η ίδια η κυβέρνηση έβαλε στο τραπέζι.
Ο Δεσπότης πήρε τον διπλασιασμό. Ο Μουφτής έγινε το άλλοθι.
Και ο λαός; Ο λαός μένει να πληρώνει τον λογαριασμό — και να κάνει την αριθμητική που δεν βγαίνει.
Π.Β.Π. https://thracenews.gr/o-despotis-o-moyftis-kai-o-laos/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου