Κατά την κλασική εποχή, το ψάρι μετατρέπεται σε προϊόν πολυτελείας, το οποίο αναζητούν για το τραπέζι τους οι γευσιγνώστες.
Το ψάρι μαγειρευόταν σε διάφορες μορφές (σούπα, ψητό, βραστό) και μπορούσε να καρυκευθεί ποικιλοτρόπως, όπως για παράδειγμα σαλάχι με σίλφιο και τυρί, ή τόνος με σάλτσα φτιαγμένη από σκόρδο, πράσο, τυρί, ελαιόλαδο, αυγά («μιττωτός»), αλλά και να συνοδεύεται με λαχανικά ή και φρούτα (π.χ. τσιπούρα με δαμάσκηνα, χέλι με σέσκλο).
Ο αρχαιοελληνικός γάρος και το ρωμαϊκό garum vs σύγχρονη ταϊλανδέζικη σως ψαριού
Μετά από μια εβδομάδα περίπου τα συνέθλιβαν, και τον ζωμό τον περνούσαν διαδοχικά από όλο και πιο λεπτό πανί, μέχρι που καθάριζε και γινόταν σαν αγνό λάδι. Οι λεπτομέρειες της παρασκευής του γάρου μας είναι γνωστές, διότι περιγράφονται σε αρχαία κείμενα.
Η Αγγλίδα SallyGrainger, συγγραφέας του CookingApicus, είναι σεφ και αρχαιολόγος (ειδικεύεται στην πειραματική αρχαιολογία).
Το ναυάγιο περιείχε και 600 κεραμικά αγγεία, σε ορισμένα δε σώζονταν σε άριστη κατάσταση υπολείμματα σάλτσας ψαριού.
Το αλάτι επιβραδύνει τη διαδικασία της ζύμωσης, κατά συνέπεια οι σάλτσες ψαριού που κυκλοφορούν σήμερα στο εμπόριο χρειάζονται στην ουσία μεγαλύτερο χρόνο για να παρασκευαστούν απ’ ό,τι οι αρχαίες.
*Πηγή:
https://thracenews.gr/i-stasi-ton-ellinon-apenanti-sto-psari/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου